گلی از گلهای بهشت

رسول الله (صلی الله علیه و آله): إنّ الوَلدَ الصّالِحَ رَیحانَةٌ مِن رَیاحِینِ الجَنَّةِ (فرزند صالح گلی از گلهای بهشت است.)

گلی از گلهای بهشت

رسول الله (صلی الله علیه و آله): إنّ الوَلدَ الصّالِحَ رَیحانَةٌ مِن رَیاحِینِ الجَنَّةِ (فرزند صالح گلی از گلهای بهشت است.)

گلی از گلهای بهشت

بسم الله الرحمن الرحیم
پیش به سوی تولد و تربیت سردارن سپاه مهدی موعود (عجل الله تعالی فرجه)
چه کنیم که فرزندانی صالح و سالم داشته باشیم!؟؟
شعارهای ما:
اولین قدم برای داشتن فرزند سالم و صالح انتخاب همسر شایسته است!
فرزند سالم در خانواده سالم !
تقوا و زندگی سالم = فرزندان صالح
فرزند آیینه تمام نمای والدین است
فرزند بیشتر آینده ای بهتر (البته نه در هر منطقه و نه در هر خانواده!! قشر متدین و فرهیخته جامعه که توانایی تربیت فرزندان سالم و صالح را دارند در صورت کم کاری روز قیامت یقینا مسئول خواهند بود!)

جستجو با گوگل



در اين وبلاگ
در كل اينترنت
طبقه بندی موضوعی
آخرین نظرات
  • ۱۷۱۱ نمایش
  • نام نیکو از منظر اسلام

    پیامبر اکرم (ص) فرمودند : اولین بخشش و عنایت شما به فرزندانتان، انتخاب نام نیکو می باشد. ( کافی ، ج ۶ . وسائل ج۱۵ ، ص ۱۱۵ )

    نامگذاری پدیده ها و موجودات در عالم آفرینش ، از همان نخستین رابطه های انسان با جهان آغاز شده است. احتمالاً این نامگذاریها ابتدا مبتنی بر اصوات و آواهای طبیعی بوده است؛ مانند : شُرشُر ( صدای آب ) ، قورباغه ( که هجای اول صدای حیوان است) ، جیرجیرک و غیره.

    در میان اقوام و ملل گوناگون در طول تاریخ ، نامها و عنوانها بر گرفته از نام پدیده ها ، اسطوره ها و الهه ها و سپس چهره ها و شخصیت های برجسته ی قبیله و ملت بوده است. در ایران باستان نام ستارگان ، ناهید یا آناهیتا ( زهره ) ، ماه ، خورشید ، فصول و ماههای سال مانند : بهار ، مهر ، آذر ، و گلها و درختها مانند : سوسن ، سرو و گاه به صورت ترکیبی : مهرنوش ، مهرداد و گلناز و … برای تسمیه به کار می رفت.

    در فرهنگ برخی جامعه ها ، نامها براساس ویژگی موجودات و گاه متفاوت با جامعه های دیگر بوده است ؛ به همین دلیل در یک فرهنگ ، دارای بار مثبت و در فرهنگ دیگر ، دارای بار منفی بوده است. احمد بن هیثم از حضرت امام رضا (ع) سئوال کرد که چرا اعراب فرزندان خود را کلب ( سگ ) ، فَهد (یوز ) و نَمر (پلنگ ) و مانند آن نامگذاری می کردند؟ حضرت در پاسخ فرمود : عربها مردان رزم و نبرد بودند و این نامها را بر فرزندان خویش می نهادند تا در صحنه ی جنگ با صدا زدن آنها ، دل دشمن را از هراس و ترس لبریز کنند.

    نامها درتکوین شخصیت انسان تأثیری شگرف و انکار ناپذیر دارند. نام نیکو می تواند انگیزه ی نیکوکاری و گرایش به سمت الگوهای مطلوب را در فرد ایجاد کند و نام گذاری های تحقیر آمیز و نکوهیده ممکن است منجر به گرایشهای منفی ، انزوا ، انتقام و پرخاشگری شود.

    اسلام و نامگذاری

    قال علی (ع) : وَ حَقُّ الوَلِدِ اَن یُحسِنَ اِسمِهُ و یُحسِنَ اَدَبَهُ و یُعَلِّمَهُ القُرانَ
    امام علی (ع) فرمود : و حق فرزند بر پدر این است که نام نیکو برای او برگزیند و ادبش را نیکو سازد و قرآن به او بیاموزد.

    اسلام به عنوان های پسندیده و نامهای خجسته و مناسب در نامگذاری ها توصیه فرموده است. پروردگار متعال در سوره حجرات از به کارگیری القاب ناپسند نهی فرموده و نام و عنوان ناپسند دادن را نتیجه سقوط اخلاقی و تباهی درونی دانسته است.

    رسول خدا ( ص ) در برخورد با افراد ، نام ها و کنیه های جاهلیت را تغییر می دادند. عمر دختری داشت که ” عاصیه ” ( یعنی گناهکار) صدایش می زدند. پیامبر اکرم ( ص ) او را جمیله ( یعنی زیبا) نامگذاری فرمودند. امام صادق ( ع) می فرماید : رسول خدا نام ناشایسته ی مردان و شهرها را تغییر می دادند.

    در سیره و رفتار پیشوایان نیز همواره به کاربرد نام و کنیه ی مناسب سفارش شده است . چه بسا پدران و مادرانی که هنگام اظهار محبت به فرزندانشان نامهایی نامناسب و زشت به آنها می دادند، ائمه بزرگوار آنها را از این کار باز می داشتند و سفارش به نام نیکو نهادن می کردند. در مجمع البحرین از معصوم (ع) نقل شده است که فرمودند : ” حَقُّ المؤمِن عَلی اَخیهِ اَن یُسمیه بِاَحَبَّ اَسمائه ” یعنی حق مؤمن بر برادرش این است که او را به بهترین نام ها و زیباترین کنیه ها نامگذاری کند.” به همین دلیل رسول اکرم (ص) فرمود : ” کسی که چهار فرزند بیاورد و هیچ کدام را به اسم من نامگذاری نکند، به من جفا کرده است. “

    پس نام ، بر اثر تکرار و القا در شکل گیری شخصیت و رفتار انسان تأثیر شگرفی دارد و چه بسا نام و عنوان بر یک شخص ، شهر ، ملت ، کوچه و خیابان به نوعی همسان سازی منجر شود.

    دستورات اسلام برای نامگذاری فرزند

    در فرهنگ مقدس اسلام دستور این است که پیش از تولد فرزند ( دوران تکوین جنین و دمیدن روح در کودک ) بهتر است پدر و مادر تصمیم بگیرند و برای فرزند ، چه دختر و چه پسر ، نامی تعیین نمایند. امام علی (ع) می فرماید: ” فرزند خویش را پیش از تولد نامگذاری کنید. هرگاه نمی دانید پسر است یا دختر ، آنان را به تناسب مرد و زن بودن ، نامگذاری کنید چرا که مردم در هنگامه ی قیامت به نام های خویش خوانده می شوند و فرزندی که سقط شده باشد و نامی برای او تعیین نکرده باشند ، در روز قیامت از پدر مؤاخذه خواهد کرد.”

    در فقه الرضا توصیه شده است:

    ” هرگاه پیش از تولد نامی برای فرزند تعیین نکرده اید ، حتماً تا روز هفتم نامی مناسب انتخاب کنید.”

    رسول اکرم (ص) نام هایی زیبا و با مسّمی همچون حسن (ع) و حسین (ع) را انتخاب فرمودند و حتی جنین حضرت زهرا ( س ) را پیش از ولادت ” محسن ” نامیدند. از نظر گاه روانی ، نامگذاری پس از تولد عمدتاً مبتنی بر احساسات ، آن هم احساسی متناسب با نوزادی لطیف و ظریف است و به همین دلیل ممکن است نامی خوش آوا ، اما رقیق و کم محتوا و یا بدون اندیشه به فردای کودک و بزرگسالی او انتخاب شود. تکیه بر زیبایی ” لفظ ” به ویژه در سال های اخیر رایج شده است. در یکی از مدارس در پرسش از سی مادر ، تنها هفت مادر با معنی نام فرزندشان و یا شخصیتی که نامش را بر فرزند خویش نهاده بودند ، آشنایی داشتند. آروین ، آتوسا ، پوپک ، بیوک ، پرمون ، سالومه ، سمیرا ، شیده ، مانا ، مونا ، از جمله نامهایی بوده و هستند که پدران و مادران به خوش آهنگی و روانی آنها توجه دارند ، نه معنا و احیاناً معادل چهره ی تاریخی آنها.

    امام محمد باقر (ع) فرمودند:

    “راست ترین نامها نامی است که دلالت بر بندگی خدا کند ؛ مانند عبدالله و بهترین نامها نام پیامبران است.”

    حضرت امام خمینی (ره) نیز در دیدار و ملاقات افرادی که از حضرتش تقاضای نامگذاری فرزندشان را داشتند ، عبدالله و فاطمه و زهرا و … را پیشنهاد می کردند . ایشان در رساله ی علمیه می فرمایند:

    ” فقر و بینوایی داخل خانه ای نمی شود که در آن خانه محمد یا احمد یا علی و یا حسین و یا جعفر و طالب و عبدالله و فاطمه باشد.”

    نامها اگر برگرفته از چهره هایی باشند که در تاریخ به بزرگ منشی و نیکی از آنان یاد می شود، کودک بعدها در انطباق با نام خویش هویتی مطلوب و ارزشمند می یابد. گاه یک چهره ی مقطعی ، نام یک ستاره ی سینما یا ورزشکار، عنوان و نام فرزندی می شود که چندی بعد در ذهنها فراموش می شود. رسول خدا (ص) فرمود: ” حق فرزند بر پدر این است که نام او را نیک ، جای او را نیک و ادب او را نیک کند.”

    در دستورات رسول اکرم ( ص ) ، بهترین نام ها، عبدالله و عبدالرحمن است و نام هایی همچون حبیب ، مؤمن ، امین ، جمیل ، سعد ، مسعود ، صابر ، صدیق ، مهدی ، هادی ، مرتضی ، عیسی ، مجتبی ، صادق ، موسی ، سعید ، مسلم ، داوود ، طاهره ، طیّب ، صالح ، فضل الله ، جلال ، جمال ، رضا ، راضی ، رضیّ ، تقی ، جواد ، هاشم ، مصطفی و … برای پسران پیشنهاد شده است، و نیز توصیه شده است؛ اسامی دختران را فاطمه ، مریم ، سوسن ، زهره ، زکیه ، زهرا ، عذرا ، ریحانه ، صدیقه ، طیّبه ، آمنه ، طاهره ، خدیجه ، آسیه ، راضیه ، رضیّه ، مرضیه ، معصومه ، مبارکه ، جملیه ، حلیمه ، حمیده ، نرجس ، محدثـّه ، ساره ، منصوره ، ملیحه ، فریده ، وجیهه، عاتکه ، عالیه ، صفیه ، حورا ، زینب ، عصمت ، عفت ، عزّت ، کبری ، رحیمه ، ناعمه ، شهربانو ، و کلثوم و … انتخاب کنند.

    ائمه (ع) گاه انتخاب نام را نوعی مبارزه و پاسداری از حریم ارزشها می دانستند .امام سجاد ( ع) در پاسخ یزید که گفت چرا پدرت همه ی فرزندانش را ” علی ” نامگذاری کرده است ؟ فرمود : اگر پدرم هزار فرزند پسر می داشت همه را ” علی ” نام می نهاد و این در شرایطی است که نظام اموی در صدد محو نام علی ( ع) بود.

    نکته قابل طرح در این زمینه ، نحوه ی خطاب و صدازدن نامهاست . گاه برای سهولت در نامیدن و یا از سر تفنّن و تسامح ، نامها را ابتر و ناقص صدا می زنند.

    مثلاً ابراهیم را ” ابی ” و اسماعیل را ” اسی ” و فاطمه را ” فاطی ” خطاب می کنند که این شیوه پسندیده و مناسب نیست.

    انتخاب نام مناسب برای فرزندان ، شناسنامه فرهنگی – اعتقادی پدر و مادر است. نام نیکوی فرزند گواه سلیقه ی سالم خانواده و دور اندیشی و سلامت و حسن انتخاب آنان است.

     منبع:ایران آفساید
    گردآوری :گروه خانواده خوشبخت سایت تبیان زنجان

    - See more at: http://www.tebyan-zn.ir/News-Article/blest_family/Childeren_world/names_culture/2010/10/11/5889.html#sthash.KbFPoFiW.dpuf

    نام نیکو از منظر اسلام

    پیامبر اکرم (ص) فرمودند : اولین بخشش و عنایت شما به فرزندانتان، انتخاب نام نیکو می باشد. ( کافی ، ج ۶ . وسائل ج۱۵ ، ص ۱۱۵ )

    نامگذاری پدیده ها و موجودات در عالم آفرینش ، از همان نخستین رابطه های انسان با جهان آغاز شده است. احتمالاً این نامگذاریها ابتدا مبتنی بر اصوات و آواهای طبیعی بوده است؛ مانند : شُرشُر ( صدای آب ) ، قورباغه ( که هجای اول صدای حیوان است) ، جیرجیرک و غیره.

    در میان اقوام و ملل گوناگون در طول تاریخ ، نامها و عنوانها بر گرفته از نام پدیده ها ، اسطوره ها و الهه ها و سپس چهره ها و شخصیت های برجسته ی قبیله و ملت بوده است. در ایران باستان نام ستارگان ، ناهید یا آناهیتا ( زهره ) ، ماه ، خورشید ، فصول و ماههای سال مانند : بهار ، مهر ، آذر ، و گلها و درختها مانند : سوسن ، سرو و گاه به صورت ترکیبی : مهرنوش ، مهرداد و گلناز و … برای تسمیه به کار می رفت.

    در فرهنگ برخی جامعه ها ، نامها براساس ویژگی موجودات و گاه متفاوت با جامعه های دیگر بوده است ؛ به همین دلیل در یک فرهنگ ، دارای بار مثبت و در فرهنگ دیگر ، دارای بار منفی بوده است. احمد بن هیثم از حضرت امام رضا (ع) سئوال کرد که چرا اعراب فرزندان خود را کلب ( سگ ) ، فَهد (یوز ) و نَمر (پلنگ ) و مانند آن نامگذاری می کردند؟ حضرت در پاسخ فرمود : عربها مردان رزم و نبرد بودند و این نامها را بر فرزندان خویش می نهادند تا در صحنه ی جنگ با صدا زدن آنها ، دل دشمن را از هراس و ترس لبریز کنند.

    نامها درتکوین شخصیت انسان تأثیری شگرف و انکار ناپذیر دارند. نام نیکو می تواند انگیزه ی نیکوکاری و گرایش به سمت الگوهای مطلوب را در فرد ایجاد کند و نام گذاری های تحقیر آمیز و نکوهیده ممکن است منجر به گرایشهای منفی ، انزوا ، انتقام و پرخاشگری شود.

    اسلام و نامگذاری

    قال علی (ع) : وَ حَقُّ الوَلِدِ اَن یُحسِنَ اِسمِهُ و یُحسِنَ اَدَبَهُ و یُعَلِّمَهُ القُرانَ
    امام علی (ع) فرمود : و حق فرزند بر پدر این است که نام نیکو برای او برگزیند و ادبش را نیکو سازد و قرآن به او بیاموزد.

    اسلام به عنوان های پسندیده و نامهای خجسته و مناسب در نامگذاری ها توصیه فرموده است. پروردگار متعال در سوره حجرات از به کارگیری القاب ناپسند نهی فرموده و نام و عنوان ناپسند دادن را نتیجه سقوط اخلاقی و تباهی درونی دانسته است.

    رسول خدا ( ص ) در برخورد با افراد ، نام ها و کنیه های جاهلیت را تغییر می دادند. عمر دختری داشت که ” عاصیه ” ( یعنی گناهکار) صدایش می زدند. پیامبر اکرم ( ص ) او را جمیله ( یعنی زیبا) نامگذاری فرمودند. امام صادق ( ع) می فرماید : رسول خدا نام ناشایسته ی مردان و شهرها را تغییر می دادند.

    در سیره و رفتار پیشوایان نیز همواره به کاربرد نام و کنیه ی مناسب سفارش شده است . چه بسا پدران و مادرانی که هنگام اظهار محبت به فرزندانشان نامهایی نامناسب و زشت به آنها می دادند، ائمه بزرگوار آنها را از این کار باز می داشتند و سفارش به نام نیکو نهادن می کردند. در مجمع البحرین از معصوم (ع) نقل شده است که فرمودند : ” حَقُّ المؤمِن عَلی اَخیهِ اَن یُسمیه بِاَحَبَّ اَسمائه ” یعنی حق مؤمن بر برادرش این است که او را به بهترین نام ها و زیباترین کنیه ها نامگذاری کند.” به همین دلیل رسول اکرم (ص) فرمود : ” کسی که چهار فرزند بیاورد و هیچ کدام را به اسم من نامگذاری نکند، به من جفا کرده است. “

    پس نام ، بر اثر تکرار و القا در شکل گیری شخصیت و رفتار انسان تأثیر شگرفی دارد و چه بسا نام و عنوان بر یک شخص ، شهر ، ملت ، کوچه و خیابان به نوعی همسان سازی منجر شود.

    دستورات اسلام برای نامگذاری فرزند

    در فرهنگ مقدس اسلام دستور این است که پیش از تولد فرزند ( دوران تکوین جنین و دمیدن روح در کودک ) بهتر است پدر و مادر تصمیم بگیرند و برای فرزند ، چه دختر و چه پسر ، نامی تعیین نمایند. امام علی (ع) می فرماید: ” فرزند خویش را پیش از تولد نامگذاری کنید. هرگاه نمی دانید پسر است یا دختر ، آنان را به تناسب مرد و زن بودن ، نامگذاری کنید چرا که مردم در هنگامه ی قیامت به نام های خویش خوانده می شوند و فرزندی که سقط شده باشد و نامی برای او تعیین نکرده باشند ، در روز قیامت از پدر مؤاخذه خواهد کرد.”

    در فقه الرضا توصیه شده است:

    ” هرگاه پیش از تولد نامی برای فرزند تعیین نکرده اید ، حتماً تا روز هفتم نامی مناسب انتخاب کنید.”

    رسول اکرم (ص) نام هایی زیبا و با مسّمی همچون حسن (ع) و حسین (ع) را انتخاب فرمودند و حتی جنین حضرت زهرا ( س ) را پیش از ولادت ” محسن ” نامیدند. از نظر گاه روانی ، نامگذاری پس از تولد عمدتاً مبتنی بر احساسات ، آن هم احساسی متناسب با نوزادی لطیف و ظریف است و به همین دلیل ممکن است نامی خوش آوا ، اما رقیق و کم محتوا و یا بدون اندیشه به فردای کودک و بزرگسالی او انتخاب شود. تکیه بر زیبایی ” لفظ ” به ویژه در سال های اخیر رایج شده است. در یکی از مدارس در پرسش از سی مادر ، تنها هفت مادر با معنی نام فرزندشان و یا شخصیتی که نامش را بر فرزند خویش نهاده بودند ، آشنایی داشتند. آروین ، آتوسا ، پوپک ، بیوک ، پرمون ، سالومه ، سمیرا ، شیده ، مانا ، مونا ، از جمله نامهایی بوده و هستند که پدران و مادران به خوش آهنگی و روانی آنها توجه دارند ، نه معنا و احیاناً معادل چهره ی تاریخی آنها.

    امام محمد باقر (ع) فرمودند:

    “راست ترین نامها نامی است که دلالت بر بندگی خدا کند ؛ مانند عبدالله و بهترین نامها نام پیامبران است.”

    حضرت امام خمینی (ره) نیز در دیدار و ملاقات افرادی که از حضرتش تقاضای نامگذاری فرزندشان را داشتند ، عبدالله و فاطمه و زهرا و … را پیشنهاد می کردند . ایشان در رساله ی علمیه می فرمایند:

    ” فقر و بینوایی داخل خانه ای نمی شود که در آن خانه محمد یا احمد یا علی و یا حسین و یا جعفر و طالب و عبدالله و فاطمه باشد.”

    نامها اگر برگرفته از چهره هایی باشند که در تاریخ به بزرگ منشی و نیکی از آنان یاد می شود، کودک بعدها در انطباق با نام خویش هویتی مطلوب و ارزشمند می یابد. گاه یک چهره ی مقطعی ، نام یک ستاره ی سینما یا ورزشکار، عنوان و نام فرزندی می شود که چندی بعد در ذهنها فراموش می شود. رسول خدا (ص) فرمود: ” حق فرزند بر پدر این است که نام او را نیک ، جای او را نیک و ادب او را نیک کند.”

    در دستورات رسول اکرم ( ص ) ، بهترین نام ها، عبدالله و عبدالرحمن است و نام هایی همچون حبیب ، مؤمن ، امین ، جمیل ، سعد ، مسعود ، صابر ، صدیق ، مهدی ، هادی ، مرتضی ، عیسی ، مجتبی ، صادق ، موسی ، سعید ، مسلم ، داوود ، طاهره ، طیّب ، صالح ، فضل الله ، جلال ، جمال ، رضا ، راضی ، رضیّ ، تقی ، جواد ، هاشم ، مصطفی و … برای پسران پیشنهاد شده است، و نیز توصیه شده است؛ اسامی دختران را فاطمه ، مریم ، سوسن ، زهره ، زکیه ، زهرا ، عذرا ، ریحانه ، صدیقه ، طیّبه ، آمنه ، طاهره ، خدیجه ، آسیه ، راضیه ، رضیّه ، مرضیه ، معصومه ، مبارکه ، جملیه ، حلیمه ، حمیده ، نرجس ، محدثـّه ، ساره ، منصوره ، ملیحه ، فریده ، وجیهه، عاتکه ، عالیه ، صفیه ، حورا ، زینب ، عصمت ، عفت ، عزّت ، کبری ، رحیمه ، ناعمه ، شهربانو ، و کلثوم و … انتخاب کنند.

    ائمه (ع) گاه انتخاب نام را نوعی مبارزه و پاسداری از حریم ارزشها می دانستند .امام سجاد ( ع) در پاسخ یزید که گفت چرا پدرت همه ی فرزندانش را ” علی ” نامگذاری کرده است ؟ فرمود : اگر پدرم هزار فرزند پسر می داشت همه را ” علی ” نام می نهاد و این در شرایطی است که نظام اموی در صدد محو نام علی ( ع) بود.

    نکته قابل طرح در این زمینه ، نحوه ی خطاب و صدازدن نامهاست . گاه برای سهولت در نامیدن و یا از سر تفنّن و تسامح ، نامها را ابتر و ناقص صدا می زنند.

    مثلاً ابراهیم را ” ابی ” و اسماعیل را ” اسی ” و فاطمه را ” فاطی ” خطاب می کنند که این شیوه پسندیده و مناسب نیست.

    انتخاب نام مناسب برای فرزندان ، شناسنامه فرهنگی – اعتقادی پدر و مادر است. نام نیکوی فرزند گواه سلیقه ی سالم خانواده و دور اندیشی و سلامت و حسن انتخاب آنان است.

     منبع:ایران آفساید
    گردآوری :گروه خانواده خوشبخت سایت تبیان زنجان

    - See more at: http://www.tebyan-zn.ir/News-Article/blest_family/Childeren_world/names_culture/2010/10/11/5889.html#sthash.KbFPoFiW.dpuf

    پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمودند : اولین بخشش و عنایت شما به فرزندانتان، انتخاب نام نیکو می باشد. [1]

    نامگذاری پدیده ها و موجودات در عالم آفرینش ، از همان نخستین رابطه های انسان با جهان آغاز شده است. احتمالاً این نامگذاریها ابتدا مبتنی بر اصوات و آواهای طبیعی بوده است؛ مانند : شُرشُر ( صدای آب ) ، قورباغه ( که هجای اول صدای حیوان است) ، جیرجیرک و غیره.

    نامگذاری در میان اقوام و ملل گوناگون

    در میان اقوام و ملل گوناگون در طول تاریخ ، نامها و عنوانها بر گرفته از نام پدیده ها ، اسطوره ها و الهه ها و سپس چهره ها و شخصیت های برجسته ی قبیله و ملت بوده است. در ایران باستان نام ستارگان ، ناهید یا آناهیتا ( زهره ) ، ماه ، خورشید ، فصول و ماههای سال مانند : بهار ، مهر ، آذر ، و گلها و درختها مانند : سوسن ، سرو و گاه به صورت ترکیبی : مهرنوش ، مهرداد و گلناز و برای تسمیه به کار می رفت.

    در فرهنگ برخی جامعه ها ، نامها براساس ویژگی موجودات و گاه متفاوت با جامعه های دیگر بوده است ؛ به همین دلیل در یک فرهنگ ، دارای بار مثبت و در فرهنگ دیگر ، دارای بار منفی بوده است. احمد بن هیثم از حضرت امام رضا (علیه السلام) سئوال کرد که چرا اعراب فرزندان خود را کلب ( سگ ) ، فَهد (یوز ) و نَمر (پلنگ ) و مانند آن نامگذاری می کردند؟ حضرت در پاسخ فرمود : عربها مردان رزم و نبرد بودند و این نامها را بر فرزندان خویش می نهادند تا در صحنه ی جنگ با صدا زدن آنها ، دل دشمن را از هراس و ترس لبریز کنند.

    تاثیر نامها درتکوین شخصیت انسان

    نامها درتکوین شخصیت انسان تأثیری شگرف و انکار ناپذیر دارند. نام نیکو می تواند انگیزه ی نیکوکاری و گرایش به سمت الگوهای مطلوب را در فرد ایجاد کند و نام گذاری های تحقیر آمیز و نکوهیده ممکن است منجر به گرایشهای منفی ، انزوا ، انتقام و پرخاشگری شود.

    اسلام و نامگذاری

    حق فرزند بر پدر

    قال علی (علیه السلام): وَ حَقُّ الوَلِدِ اَن یُحسِنَ اِسمِهُ و یُحسِنَ اَدَبَهُ و یُعَلِّمَهُ القُرانَ

    امام علی (علیه السلام) فرمود : و حق فرزند بر پدر این است که نام نیکو برای او برگزیند و ادبش را نیکو سازد و قرآن به او بیاموزد.

    سرزنش نامهای نامناسب

    اسلام به عنوان های پسندیده و نامهای خجسته و مناسب در نامگذاری ها توصیه فرموده است. پروردگار متعال در سوره حجرات از به کارگیری القاب ناپسند نهی فرموده و نام و عنوان ناپسند دادن را نتیجه سقوط اخلاقی و تباهی درونی دانسته است.

    رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در برخورد با افراد ، نام ها و کنیه های جاهلیت را تغییر می دادند. عمر دختری داشت که ” عاصیه ” ( یعنی گناهکار) صدایش می زدند. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) او را جمیله ( یعنی زیبا) نامگذاری فرمودند. امام صادق (علیه السلام) می فرماید : رسول خدا نام ناشایسته ی مردان و شهرها را تغییر می دادند.

    در سیره و رفتار پیشوایان نیز همواره به کاربرد نام و کنیه ی مناسب سفارش شده است . چه بسا پدران و مادرانی که هنگام اظهار محبت به فرزندانشان نامهایی نامناسب و زشت به آنها می دادند، ائمه بزرگوار آنها را از این کار باز می داشتند و سفارش به نام نیکو نهادن می کردند. در مجمع البحرین از معصوم (علیه السلام) نقل شده است که فرمودند : ” حَقُّ المؤمِن عَلی اَخیهِ اَن یُسمیه بِاَحَبَّ اَسمائه ” یعنی حق مؤمن بر برادرش این است که او را به بهترین نام ها و زیباترین کنیه ها نامگذاری کند.” به همین دلیل رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود : ” کسی که چهار فرزند بیاورد و هیچ کدام را به اسم من نامگذاری نکند، به من جفا کرده است. “

    پس نام ، بر اثر تکرار و القا در شکل گیری شخصیت و رفتار انسان تأثیر شگرفی دارد و چه بسا نام و عنوان بر یک شخص ، شهر ، ملت ، کوچه و خیابان به نوعی همسان سازی منجر شود.

     

    دستورات اسلام برای نامگذاری فرزند

    در فرهنگ مقدس اسلام دستور این است که پیش از تولد فرزند ( دوران تکوین جنین و دمیدن روح در کودک ) بهتر است پدر و مادر تصمیم بگیرند و برای فرزند ، چه دختر و چه پسر ، نامی تعیین نمایند. امام علی (علیه السلام) می فرماید: ” فرزند خویش را پیش از تولد نامگذاری کنید. هرگاه نمی دانید پسر است یا دختر ، آنان را به تناسب مرد و زن بودن ، نامگذاری کنید چرا که مردم در هنگامه ی قیامت به نام های خویش خوانده می شوند و فرزندی که سقط شده باشد و نامی برای او تعیین نکرده باشند ، در روز قیامت از پدر مؤاخذه خواهد کرد.”

    در فقه الرضا توصیه شده است:

    ” هرگاه پیش از تولد نامی برای فرزند تعیین نکرده اید ، حتماً تا روز هفتم نامی مناسب انتخاب کنید.”

    رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) نام هایی زیبا و با مسّمی همچون حسن (علیه السلام) و حسین (علیه السلام) را انتخاب فرمودند و حتی جنین حضرت زهرا ( سلام الله علیها ) را پیش از ولادت ” محسن ” نامیدند.

    از نظر گاه روانی ، نامگذاری پس از تولد عمدتاً مبتنی بر احساسات ، آن هم احساسی متناسب با نوزادی لطیف و ظریف است و به همین دلیل ممکن است نامی خوش آوا ، اما رقیق و کم محتوا و یا بدون اندیشه به فردای کودک و بزرگسالی او انتخاب شود. تکیه بر زیبایی ” لفظ ” به ویژه در سال های اخیر رایج شده است. در یکی از مدارس در پرسش از سی مادر ، تنها هفت مادر با معنی نام فرزندشان و یا شخصیتی که نامش را بر فرزند خویش نهاده بودند ، آشنایی داشتند. آروین ، آتوسا ، پوپک ، بیوک ، پرمون ، سالومه ، سمیرا ، شیده ، مانا ، مونا ، از جمله نامهایی بوده و هستند که پدران و مادران به خوش آهنگی و روانی آنها توجه دارند ، نه معنا و احیاناً معادل چهره ی تاریخی آنها.

    امام محمد باقر (علیه السلام) فرمودند:

    “راست ترین نامها نامی است که دلالت بر بندگی خدا کند ؛ مانند عبدالله و بهترین نامها نام پیامبران است.”

     

    حضرت امام خمینی (ره) نیز در دیدار و ملاقات افرادی که از حضرتش تقاضای نامگذاری فرزندشان را داشتند ، عبدالله و فاطمه و زهرا و را پیشنهاد می کردند . ایشان در رساله ی علمیه می فرمایند:

    ” فقر و بینوایی داخل خانه ای نمی شود که در آن خانه محمد یا احمد یا علی و یا حسین و یا جعفر و طالب و عبدالله و فاطمه باشد.”

    نامها اگر برگرفته از چهره هایی باشند که در تاریخ به بزرگ منشی و نیکی از آنان یاد می شود، کودک بعدها در انطباق با نام خویش هویتی مطلوب و ارزشمند می یابد. گاه یک چهره ی مقطعی ، نام یک ستاره ی سینما یا ورزشکار، عنوان و نام فرزندی می شود که چندی بعد در ذهنها فراموش می شود. رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: ” حق فرزند بر پدر این است که نام او را نیک ، جای او را نیک و ادب او را نیک کند.”

    در دستورات رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) ، بهترین نام ها، عبدالله و عبدالرحمن است و نام هایی همچون حبیب ، مؤمن ، امین ، جمیل ، سعد ، مسعود ، صابر ، صدیق ، مهدی ، هادی ، مرتضی ، عیسی ، مجتبی ، صادق ، موسی ، سعید ، مسلم ، داوود ، طاهره ، طیّب ، صالح ، فضل الله ، جلال ، جمال ، رضا ، راضی ، رضیّ ، تقی ، جواد ، هاشم ، مصطفی و برای پسران پیشنهاد شده است، و نیز توصیه شده است؛ اسامی دختران را فاطمه ، مریم ، سوسن ، زهره ، زکیه ، زهرا ، عذرا ، ریحانه ، صدیقه ، طیّبه ، آمنه ، طاهره ، خدیجه ، آسیه ، راضیه ، رضیّه ، مرضیه ، معصومه ، مبارکه ، جملیه ، حلیمه ، حمیده ، نرجس ، محدثـّه ، ساره ، منصوره ، ملیحه ، فریده ، وجیهه، عاتکه ، عالیه ، صفیه ، حورا ، زینب ، عصمت ، عفت ، عزّت ، کبری ، رحیمه ، ناعمه ، شهربانو ، و کلثوم و انتخاب کنند.

    ائمه (علیهم السلام) گاه انتخاب نام را نوعی مبارزه و پاسداری از حریم ارزشها می دانستند . امام سجاد (علیه السلام) در پاسخ یزید که گفت چرا پدرت همه ی فرزندانش را ” علی ” نامگذاری کرده است ؟ فرمود : اگر پدرم هزار فرزند پسر می داشت همه را ” علی ” نام می نهاد و این در شرایطی است که نظام اموی در صدد محو نام علی (علیه السلام) بود.

    نکته قابل طرح در این زمینه ، نحوه ی خطاب و صدازدن نامهاست . گاه برای سهولت در نامیدن و یا از سر تفنّن و تسامح ، نامها را ابتر و ناقص صدا می زنند.

    مثلاً ابراهیم را ” ابی ” و اسماعیل را ” اسی ” و فاطمه را ” فاطی ” خطاب می کنند که این شیوه پسندیده و مناسب نیست.

    انتخاب نام مناسب برای فرزندان ، شناسنامه فرهنگی اعتقادی پدر و مادر است. نام نیکوی فرزند گواه سلیقه ی سالم خانواده و دور اندیشی و سلامت و حسن انتخاب آنان است.

    برگرفته شده از:  سایت تبیان زنجان



    [1] . ( کافی ، ج ۶ . وسائل ج۱۵ ، ص ۱۱۵ )

     

    نام نیکو از منظر اسلام

    پیامبر اکرم (ص) فرمودند : اولین بخشش و عنایت شما به فرزندانتان، انتخاب نام نیکو می باشد. ( کافی ، ج ۶ . وسائل ج۱۵ ، ص ۱۱۵ )

    نامگذاری پدیده ها و موجودات در عالم آفرینش ، از همان نخستین رابطه های انسان با جهان آغاز شده است. احتمالاً این نامگذاریها ابتدا مبتنی بر اصوات و آواهای طبیعی بوده است؛ مانند : شُرشُر ( صدای آب ) ، قورباغه ( که هجای اول صدای حیوان است) ، جیرجیرک و غیره.

    در میان اقوام و ملل گوناگون در طول تاریخ ، نامها و عنوانها بر گرفته از نام پدیده ها ، اسطوره ها و الهه ها و سپس چهره ها و شخصیت های برجسته ی قبیله و ملت بوده است. در ایران باستان نام ستارگان ، ناهید یا آناهیتا ( زهره ) ، ماه ، خورشید ، فصول و ماههای سال مانند : بهار ، مهر ، آذر ، و گلها و درختها مانند : سوسن ، سرو و گاه به صورت ترکیبی : مهرنوش ، مهرداد و گلناز و … برای تسمیه به کار می رفت.

    در فرهنگ برخی جامعه ها ، نامها براساس ویژگی موجودات و گاه متفاوت با جامعه های دیگر بوده است ؛ به همین دلیل در یک فرهنگ ، دارای بار مثبت و در فرهنگ دیگر ، دارای بار منفی بوده است. احمد بن هیثم از حضرت امام رضا (ع) سئوال کرد که چرا اعراب فرزندان خود را کلب ( سگ ) ، فَهد (یوز ) و نَمر (پلنگ ) و مانند آن نامگذاری می کردند؟ حضرت در پاسخ فرمود : عربها مردان رزم و نبرد بودند و این نامها را بر فرزندان خویش می نهادند تا در صحنه ی جنگ با صدا زدن آنها ، دل دشمن را از هراس و ترس لبریز کنند.

    نامها درتکوین شخصیت انسان تأثیری شگرف و انکار ناپذیر دارند. نام نیکو می تواند انگیزه ی نیکوکاری و گرایش به سمت الگوهای مطلوب را در فرد ایجاد کند و نام گذاری های تحقیر آمیز و نکوهیده ممکن است منجر به گرایشهای منفی ، انزوا ، انتقام و پرخاشگری شود.

    اسلام و نامگذاری

    قال علی (ع) : وَ حَقُّ الوَلِدِ اَن یُحسِنَ اِسمِهُ و یُحسِنَ اَدَبَهُ و یُعَلِّمَهُ القُرانَ
    امام علی (ع) فرمود : و حق فرزند بر پدر این است که نام نیکو برای او برگزیند و ادبش را نیکو سازد و قرآن به او بیاموزد.

    اسلام به عنوان های پسندیده و نامهای خجسته و مناسب در نامگذاری ها توصیه فرموده است. پروردگار متعال در سوره حجرات از به کارگیری القاب ناپسند نهی فرموده و نام و عنوان ناپسند دادن را نتیجه سقوط اخلاقی و تباهی درونی دانسته است.

    رسول خدا ( ص ) در برخورد با افراد ، نام ها و کنیه های جاهلیت را تغییر می دادند. عمر دختری داشت که ” عاصیه ” ( یعنی گناهکار) صدایش می زدند. پیامبر اکرم ( ص ) او را جمیله ( یعنی زیبا) نامگذاری فرمودند. امام صادق ( ع) می فرماید : رسول خدا نام ناشایسته ی مردان و شهرها را تغییر می دادند.

    در سیره و رفتار پیشوایان نیز همواره به کاربرد نام و کنیه ی مناسب سفارش شده است . چه بسا پدران و مادرانی که هنگام اظهار محبت به فرزندانشان نامهایی نامناسب و زشت به آنها می دادند، ائمه بزرگوار آنها را از این کار باز می داشتند و سفارش به نام نیکو نهادن می کردند. در مجمع البحرین از معصوم (ع) نقل شده است که فرمودند : ” حَقُّ المؤمِن عَلی اَخیهِ اَن یُسمیه بِاَحَبَّ اَسمائه ” یعنی حق مؤمن بر برادرش این است که او را به بهترین نام ها و زیباترین کنیه ها نامگذاری کند.” به همین دلیل رسول اکرم (ص) فرمود : ” کسی که چهار فرزند بیاورد و هیچ کدام را به اسم من نامگذاری نکند، به من جفا کرده است. “

    پس نام ، بر اثر تکرار و القا در شکل گیری شخصیت و رفتار انسان تأثیر شگرفی دارد و چه بسا نام و عنوان بر یک شخص ، شهر ، ملت ، کوچه و خیابان به نوعی همسان سازی منجر شود.

    دستورات اسلام برای نامگذاری فرزند

    در فرهنگ مقدس اسلام دستور این است که پیش از تولد فرزند ( دوران تکوین جنین و دمیدن روح در کودک ) بهتر است پدر و مادر تصمیم بگیرند و برای فرزند ، چه دختر و چه پسر ، نامی تعیین نمایند. امام علی (ع) می فرماید: ” فرزند خویش را پیش از تولد نامگذاری کنید. هرگاه نمی دانید پسر است یا دختر ، آنان را به تناسب مرد و زن بودن ، نامگذاری کنید چرا که مردم در هنگامه ی قیامت به نام های خویش خوانده می شوند و فرزندی که سقط شده باشد و نامی برای او تعیین نکرده باشند ، در روز قیامت از پدر مؤاخذه خواهد کرد.”

    در فقه الرضا توصیه شده است:

    ” هرگاه پیش از تولد نامی برای فرزند تعیین نکرده اید ، حتماً تا روز هفتم نامی مناسب انتخاب کنید.”

    رسول اکرم (ص) نام هایی زیبا و با مسّمی همچون حسن (ع) و حسین (ع) را انتخاب فرمودند و حتی جنین حضرت زهرا ( س ) را پیش از ولادت ” محسن ” نامیدند. از نظر گاه روانی ، نامگذاری پس از تولد عمدتاً مبتنی بر احساسات ، آن هم احساسی متناسب با نوزادی لطیف و ظریف است و به همین دلیل ممکن است نامی خوش آوا ، اما رقیق و کم محتوا و یا بدون اندیشه به فردای کودک و بزرگسالی او انتخاب شود. تکیه بر زیبایی ” لفظ ” به ویژه در سال های اخیر رایج شده است. در یکی از مدارس در پرسش از سی مادر ، تنها هفت مادر با معنی نام فرزندشان و یا شخصیتی که نامش را بر فرزند خویش نهاده بودند ، آشنایی داشتند. آروین ، آتوسا ، پوپک ، بیوک ، پرمون ، سالومه ، سمیرا ، شیده ، مانا ، مونا ، از جمله نامهایی بوده و هستند که پدران و مادران به خوش آهنگی و روانی آنها توجه دارند ، نه معنا و احیاناً معادل چهره ی تاریخی آنها.

    امام محمد باقر (ع) فرمودند:

    “راست ترین نامها نامی است که دلالت بر بندگی خدا کند ؛ مانند عبدالله و بهترین نامها نام پیامبران است.”

    حضرت امام خمینی (ره) نیز در دیدار و ملاقات افرادی که از حضرتش تقاضای نامگذاری فرزندشان را داشتند ، عبدالله و فاطمه و زهرا و … را پیشنهاد می کردند . ایشان در رساله ی علمیه می فرمایند:

    ” فقر و بینوایی داخل خانه ای نمی شود که در آن خانه محمد یا احمد یا علی و یا حسین و یا جعفر و طالب و عبدالله و فاطمه باشد.”

    نامها اگر برگرفته از چهره هایی باشند که در تاریخ به بزرگ منشی و نیکی از آنان یاد می شود، کودک بعدها در انطباق با نام خویش هویتی مطلوب و ارزشمند می یابد. گاه یک چهره ی مقطعی ، نام یک ستاره ی سینما یا ورزشکار، عنوان و نام فرزندی می شود که چندی بعد در ذهنها فراموش می شود. رسول خدا (ص) فرمود: ” حق فرزند بر پدر این است که نام او را نیک ، جای او را نیک و ادب او را نیک کند.”

    در دستورات رسول اکرم ( ص ) ، بهترین نام ها، عبدالله و عبدالرحمن است و نام هایی همچون حبیب ، مؤمن ، امین ، جمیل ، سعد ، مسعود ، صابر ، صدیق ، مهدی ، هادی ، مرتضی ، عیسی ، مجتبی ، صادق ، موسی ، سعید ، مسلم ، داوود ، طاهره ، طیّب ، صالح ، فضل الله ، جلال ، جمال ، رضا ، راضی ، رضیّ ، تقی ، جواد ، هاشم ، مصطفی و … برای پسران پیشنهاد شده است، و نیز توصیه شده است؛ اسامی دختران را فاطمه ، مریم ، سوسن ، زهره ، زکیه ، زهرا ، عذرا ، ریحانه ، صدیقه ، طیّبه ، آمنه ، طاهره ، خدیجه ، آسیه ، راضیه ، رضیّه ، مرضیه ، معصومه ، مبارکه ، جملیه ، حلیمه ، حمیده ، نرجس ، محدثـّه ، ساره ، منصوره ، ملیحه ، فریده ، وجیهه، عاتکه ، عالیه ، صفیه ، حورا ، زینب ، عصمت ، عفت ، عزّت ، کبری ، رحیمه ، ناعمه ، شهربانو ، و کلثوم و … انتخاب کنند.

    ائمه (ع) گاه انتخاب نام را نوعی مبارزه و پاسداری از حریم ارزشها می دانستند .امام سجاد ( ع) در پاسخ یزید که گفت چرا پدرت همه ی فرزندانش را ” علی ” نامگذاری کرده است ؟ فرمود : اگر پدرم هزار فرزند پسر می داشت همه را ” علی ” نام می نهاد و این در شرایطی است که نظام اموی در صدد محو نام علی ( ع) بود.

    نکته قابل طرح در این زمینه ، نحوه ی خطاب و صدازدن نامهاست . گاه برای سهولت در نامیدن و یا از سر تفنّن و تسامح ، نامها را ابتر و ناقص صدا می زنند.

    مثلاً ابراهیم را ” ابی ” و اسماعیل را ” اسی ” و فاطمه را ” فاطی ” خطاب می کنند که این شیوه پسندیده و مناسب نیست.

    انتخاب نام مناسب برای فرزندان ، شناسنامه فرهنگی – اعتقادی پدر و مادر است. نام نیکوی فرزند گواه سلیقه ی سالم خانواده و دور اندیشی و سلامت و حسن انتخاب آنان است.

     منبع:ایران آفساید
    گردآوری :گروه خانواده خوشبخت سایت تبیان زنجان

    - See more at: http://www.tebyan-zn.ir/News-Article/blest_family/Childeren_world/names_culture/2010/10/11/5889.html#sthash.KbFPoFiW.dpuf

    نام نیکو از منظر اسلام

    پیامبر اکرم (ص) فرمودند : اولین بخشش و عنایت شما به فرزندانتان، انتخاب نام نیکو می باشد. ( کافی ، ج ۶ . وسائل ج۱۵ ، ص ۱۱۵ )

    نامگذاری پدیده ها و موجودات در عالم آفرینش ، از همان نخستین رابطه های انسان با جهان آغاز شده است. احتمالاً این نامگذاریها ابتدا مبتنی بر اصوات و آواهای طبیعی بوده است؛ مانند : شُرشُر ( صدای آب ) ، قورباغه ( که هجای اول صدای حیوان است) ، جیرجیرک و غیره.

    در میان اقوام و ملل گوناگون در طول تاریخ ، نامها و عنوانها بر گرفته از نام پدیده ها ، اسطوره ها و الهه ها و سپس چهره ها و شخصیت های برجسته ی قبیله و ملت بوده است. در ایران باستان نام ستارگان ، ناهید یا آناهیتا ( زهره ) ، ماه ، خورشید ، فصول و ماههای سال مانند : بهار ، مهر ، آذر ، و گلها و درختها مانند : سوسن ، سرو و گاه به صورت ترکیبی : مهرنوش ، مهرداد و گلناز و … برای تسمیه به کار می رفت.

    در فرهنگ برخی جامعه ها ، نامها براساس ویژگی موجودات و گاه متفاوت با جامعه های دیگر بوده است ؛ به همین دلیل در یک فرهنگ ، دارای بار مثبت و در فرهنگ دیگر ، دارای بار منفی بوده است. احمد بن هیثم از حضرت امام رضا (ع) سئوال کرد که چرا اعراب فرزندان خود را کلب ( سگ ) ، فَهد (یوز ) و نَمر (پلنگ ) و مانند آن نامگذاری می کردند؟ حضرت در پاسخ فرمود : عربها مردان رزم و نبرد بودند و این نامها را بر فرزندان خویش می نهادند تا در صحنه ی جنگ با صدا زدن آنها ، دل دشمن را از هراس و ترس لبریز کنند.

    نامها درتکوین شخصیت انسان تأثیری شگرف و انکار ناپذیر دارند. نام نیکو می تواند انگیزه ی نیکوکاری و گرایش به سمت الگوهای مطلوب را در فرد ایجاد کند و نام گذاری های تحقیر آمیز و نکوهیده ممکن است منجر به گرایشهای منفی ، انزوا ، انتقام و پرخاشگری شود.

    اسلام و نامگذاری

    قال علی (ع) : وَ حَقُّ الوَلِدِ اَن یُحسِنَ اِسمِهُ و یُحسِنَ اَدَبَهُ و یُعَلِّمَهُ القُرانَ
    امام علی (ع) فرمود : و حق فرزند بر پدر این است که نام نیکو برای او برگزیند و ادبش را نیکو سازد و قرآن به او بیاموزد.

    اسلام به عنوان های پسندیده و نامهای خجسته و مناسب در نامگذاری ها توصیه فرموده است. پروردگار متعال در سوره حجرات از به کارگیری القاب ناپسند نهی فرموده و نام و عنوان ناپسند دادن را نتیجه سقوط اخلاقی و تباهی درونی دانسته است.

    رسول خدا ( ص ) در برخورد با افراد ، نام ها و کنیه های جاهلیت را تغییر می دادند. عمر دختری داشت که ” عاصیه ” ( یعنی گناهکار) صدایش می زدند. پیامبر اکرم ( ص ) او را جمیله ( یعنی زیبا) نامگذاری فرمودند. امام صادق ( ع) می فرماید : رسول خدا نام ناشایسته ی مردان و شهرها را تغییر می دادند.

    در سیره و رفتار پیشوایان نیز همواره به کاربرد نام و کنیه ی مناسب سفارش شده است . چه بسا پدران و مادرانی که هنگام اظهار محبت به فرزندانشان نامهایی نامناسب و زشت به آنها می دادند، ائمه بزرگوار آنها را از این کار باز می داشتند و سفارش به نام نیکو نهادن می کردند. در مجمع البحرین از معصوم (ع) نقل شده است که فرمودند : ” حَقُّ المؤمِن عَلی اَخیهِ اَن یُسمیه بِاَحَبَّ اَسمائه ” یعنی حق مؤمن بر برادرش این است که او را به بهترین نام ها و زیباترین کنیه ها نامگذاری کند.” به همین دلیل رسول اکرم (ص) فرمود : ” کسی که چهار فرزند بیاورد و هیچ کدام را به اسم من نامگذاری نکند، به من جفا کرده است. “

    پس نام ، بر اثر تکرار و القا در شکل گیری شخصیت و رفتار انسان تأثیر شگرفی دارد و چه بسا نام و عنوان بر یک شخص ، شهر ، ملت ، کوچه و خیابان به نوعی همسان سازی منجر شود.

    دستورات اسلام برای نامگذاری فرزند

    در فرهنگ مقدس اسلام دستور این است که پیش از تولد فرزند ( دوران تکوین جنین و دمیدن روح در کودک ) بهتر است پدر و مادر تصمیم بگیرند و برای فرزند ، چه دختر و چه پسر ، نامی تعیین نمایند. امام علی (ع) می فرماید: ” فرزند خویش را پیش از تولد نامگذاری کنید. هرگاه نمی دانید پسر است یا دختر ، آنان را به تناسب مرد و زن بودن ، نامگذاری کنید چرا که مردم در هنگامه ی قیامت به نام های خویش خوانده می شوند و فرزندی که سقط شده باشد و نامی برای او تعیین نکرده باشند ، در روز قیامت از پدر مؤاخذه خواهد کرد.”

    در فقه الرضا توصیه شده است:

    ” هرگاه پیش از تولد نامی برای فرزند تعیین نکرده اید ، حتماً تا روز هفتم نامی مناسب انتخاب کنید.”

    رسول اکرم (ص) نام هایی زیبا و با مسّمی همچون حسن (ع) و حسین (ع) را انتخاب فرمودند و حتی جنین حضرت زهرا ( س ) را پیش از ولادت ” محسن ” نامیدند. از نظر گاه روانی ، نامگذاری پس از تولد عمدتاً مبتنی بر احساسات ، آن هم احساسی متناسب با نوزادی لطیف و ظریف است و به همین دلیل ممکن است نامی خوش آوا ، اما رقیق و کم محتوا و یا بدون اندیشه به فردای کودک و بزرگسالی او انتخاب شود. تکیه بر زیبایی ” لفظ ” به ویژه در سال های اخیر رایج شده است. در یکی از مدارس در پرسش از سی مادر ، تنها هفت مادر با معنی نام فرزندشان و یا شخصیتی که نامش را بر فرزند خویش نهاده بودند ، آشنایی داشتند. آروین ، آتوسا ، پوپک ، بیوک ، پرمون ، سالومه ، سمیرا ، شیده ، مانا ، مونا ، از جمله نامهایی بوده و هستند که پدران و مادران به خوش آهنگی و روانی آنها توجه دارند ، نه معنا و احیاناً معادل چهره ی تاریخی آنها.

    امام محمد باقر (ع) فرمودند:

    “راست ترین نامها نامی است که دلالت بر بندگی خدا کند ؛ مانند عبدالله و بهترین نامها نام پیامبران است.”

    حضرت امام خمینی (ره) نیز در دیدار و ملاقات افرادی که از حضرتش تقاضای نامگذاری فرزندشان را داشتند ، عبدالله و فاطمه و زهرا و … را پیشنهاد می کردند . ایشان در رساله ی علمیه می فرمایند:

    ” فقر و بینوایی داخل خانه ای نمی شود که در آن خانه محمد یا احمد یا علی و یا حسین و یا جعفر و طالب و عبدالله و فاطمه باشد.”

    نامها اگر برگرفته از چهره هایی باشند که در تاریخ به بزرگ منشی و نیکی از آنان یاد می شود، کودک بعدها در انطباق با نام خویش هویتی مطلوب و ارزشمند می یابد. گاه یک چهره ی مقطعی ، نام یک ستاره ی سینما یا ورزشکار، عنوان و نام فرزندی می شود که چندی بعد در ذهنها فراموش می شود. رسول خدا (ص) فرمود: ” حق فرزند بر پدر این است که نام او را نیک ، جای او را نیک و ادب او را نیک کند.”

    در دستورات رسول اکرم ( ص ) ، بهترین نام ها، عبدالله و عبدالرحمن است و نام هایی همچون حبیب ، مؤمن ، امین ، جمیل ، سعد ، مسعود ، صابر ، صدیق ، مهدی ، هادی ، مرتضی ، عیسی ، مجتبی ، صادق ، موسی ، سعید ، مسلم ، داوود ، طاهره ، طیّب ، صالح ، فضل الله ، جلال ، جمال ، رضا ، راضی ، رضیّ ، تقی ، جواد ، هاشم ، مصطفی و … برای پسران پیشنهاد شده است، و نیز توصیه شده است؛ اسامی دختران را فاطمه ، مریم ، سوسن ، زهره ، زکیه ، زهرا ، عذرا ، ریحانه ، صدیقه ، طیّبه ، آمنه ، طاهره ، خدیجه ، آسیه ، راضیه ، رضیّه ، مرضیه ، معصومه ، مبارکه ، جملیه ، حلیمه ، حمیده ، نرجس ، محدثـّه ، ساره ، منصوره ، ملیحه ، فریده ، وجیهه، عاتکه ، عالیه ، صفیه ، حورا ، زینب ، عصمت ، عفت ، عزّت ، کبری ، رحیمه ، ناعمه ، شهربانو ، و کلثوم و … انتخاب کنند.

    ائمه (ع) گاه انتخاب نام را نوعی مبارزه و پاسداری از حریم ارزشها می دانستند .امام سجاد ( ع) در پاسخ یزید که گفت چرا پدرت همه ی فرزندانش را ” علی ” نامگذاری کرده است ؟ فرمود : اگر پدرم هزار فرزند پسر می داشت همه را ” علی ” نام می نهاد و این در شرایطی است که نظام اموی در صدد محو نام علی ( ع) بود.

    نکته قابل طرح در این زمینه ، نحوه ی خطاب و صدازدن نامهاست . گاه برای سهولت در نامیدن و یا از سر تفنّن و تسامح ، نامها را ابتر و ناقص صدا می زنند.

    مثلاً ابراهیم را ” ابی ” و اسماعیل را ” اسی ” و فاطمه را ” فاطی ” خطاب می کنند که این شیوه پسندیده و مناسب نیست.

    انتخاب نام مناسب برای فرزندان ، شناسنامه فرهنگی – اعتقادی پدر و مادر است. نام نیکوی فرزند گواه سلیقه ی سالم خانواده و دور اندیشی و سلامت و حسن انتخاب آنان است.

     منبع:ایران آفساید
    گردآوری :گروه خانواده خوشبخت سایت تبیان زنجان

    - See more at: http://www.tebyan-zn.ir/News-Article/blest_family/Childeren_world/names_culture/2010/10/11/5889.html#sthash.KbFPoFiW.dpuf

    فرهنگ القاب فاطمه سلام الله علیها

    فرهنگ القاب فاطمه سلام الله علیها


     یوسف غلامی


    جرعه ای از کوثر: پژوهشی پیرامون اسامی و القاب فاطمه زهرا سلام الله علیها

    جرعه ای از کوثر: پژوهشی پیرامون اسامی و القاب فاطمه زهرا سلام الله علیها


     علیرضا سبحانی نسب

    نظرات (۱)

    صل الله علیک یا فاطمه الزهرا س

     

    سلام همسنگر

    با مطلبی بسیار مفید بروزم.حتما به ما سر بزنید.

    یا علی

    پاسخ:
    سلام
    منون
    انشاءالله بروی چشم
    یا حق

    ارسال نظر

    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی